haos. Nee, dat is zacht uitgedrukt. Er heerst een complete anarchie in mijn hoofd. Het is een complete vergaarbak van allerlei ontploffingen in mijn sociale omgeving.

Mijn moeder mailde. Ik vond het al apart dat er in mijn inbox de vetgedrukt letters Hetty Verhulst stonden. Vertwijfeld klikte ik erop.

Ik citeer: “Mama is heel verbaast en verdrietig dat jij niet bij Marvin op de verjaardag bent geweest.”

Verder volgde er een relaas dat mama toch altijd voor ons heeft klaar gestaan en dat ze het niet leuk vindt dat ze daar nu niks voor terug krijgt.

Verder is Anne verhuisd. Ze kwam haar spullen halen met haar ouders. Als blikken konden doden had ik ontelbare keren een langzame, pijnlijke dood gestorven op de ranzig plakkende keukenvloer. Haar vader had wel het fatsoen nog enkele woorden met me te wisselen. Hij beloofde me dat hij me op kwam zoeken als ik nog een keer met mijn smerige poten aan zijn dochter zat. Toen zei hij nog dat ik een vies mannetje was en hij keek erbij alsof hij net een glas bier met drijvende peuken achterover had gewerkt.

Lara negeert mij, maar ik hoorde haar tegen Willem zeggen dat ze die avond naar een kijkavond ging in een ‘heel tof studentenhuis’ en of dat ‘ook niet wat voor hem was’.

Toen ik Destany laatst had meegedeeld dat ik wat met haar ging drinken, ging ze met me mee. “Zullen we naar de Zaak gaan?” vroeg ik haar.

“Nee”, zei ze, “daar zitten altijd alleen maar van die studentiko-types”.

Ik grinnikte. “Studentiko? En wat ben ik dan?”

“Jij bent leuk”, lachte ze.

We gingen naar De Tijd. We dronken wat en kletsten over alledaagse dingen. Na achttien bier pakte ik haar vast en begon haar te zoenen. Haar lippen waren zacht en ze legde haar kleine handen in mijn nek. Ik dacht dat ik gek werd.

“Ik moet even naar het toilet”, zei ik terwijl ik me voorzichtig losmaakte. Ze knipoogte met haar lange wimpers. Met de langste wimpers van Wageningen.

Bij de pisbakken kwam ik Floris tegen. Altijd leuk om een goede vriend te treffen.

“Ha laffe borrelaar”, bralde hij. “Jij bent goed bezig, hoor ik!”

Ik stond voor de bak en begon te pissen.

“Anne gepakt, Anne gedumpt en nu sta je met dat cafetariakippetje te snavelen. Wat wordt de volgende? Een Edah-zeug?”

Ik had zin om enorm te gaan rellen. Om die plurk op zijn hoofd te slaan. Ik zei alleen:

“Jij stelt helemaal niks voor foetmans” en ik ging terug naar mijn cafetariakippetje. Maar wel naar het cafetariakippetje met de langste wimpers van Wageningen.